Mihailo Srećković – Poklonio svu imovinu siromašnim oficirima
Mihailo Srećković, general kraljevske vojske, poklonio je svu imovinu porodicama siromašnih oficira. Danas je gotovo zaboravljen.
Zadužbinar, ratnik i profesor, ovaj srpski heroj ostavio je neizbrisiv trag u vojnoj i humanitarnoj istoriji Srbije.
Ko je bio general Mihailo Srećković?
Rođen je 1843. godine u Kragujevcu. Završio je gimnaziju u Beogradu i upisao Vojnu akademiju 1861. godine. Po završetku akademije dobija čin artiljerijskog potporučnika.
Usavršavao se u pruskoj vojsci, a služio u svim ključnim ratovima kraja 19. veka. Kao komandir Druge šumadijske baterije, učestvuje u Prvom srpsko-turskom ratu, gde dobija čin majora.
Foto: srpskaenciklopedija.org
Unapređen je 1883. u čin pukovnika. U Drugom srpsko-turskom ratu komanduje Drugom smederevskom brigadom prve klase. Komandujući pešadijskim pukom biva ranjen.
U čin pukovnika unapređen je 1888. godine. Do 1894. obavljao je niz odgovornih dužnosti, od komandanta Drinske divizijske oblasti, preko komandanta Beogradske tvrđave, do inspektora artiljerije, kada je unapređen u čin generala.
Bio je i kraljev ađutant, što je ostao i po završetku ratnih sukoba.
Kao profesor na Vojnoj akademiji predaje artiljerijska pravila, vožnje, disciplinsku uredbu i jahanje.
Bio je komandir, ratnik, vojni profesor, pa i kraljev ađutant.
Ratnik koji je tri puta penzionisan
Srećković je učestvovao u srpsko-turskim i srpsko-bugarskom ratu. Ranjen je u borbi, ali se uvek vraćao službi. Tri puta je penzionisan, ali i vraćan u aktivnu vojsku.
Prvi put 1899, da bi 1900. bio vraćen u aktivnu službu, i to kao vršilac dužnosti komandanta aktivne vojske, što je do tada obavljao stari kralj Milan Obrenović. Šuškalo se da je to zbog toga što je bio jedini general koji je podržavao skandaloznu vezu kralja Aleksandra i Drage Mašin.
Međutim, uskoro dolazi do sukoba interesa kada kralj Aleksandar postavlja Dimitrija Cincar-Markovića za načelnika Glavnog generalštaba.
Po drugi put je penzionisan 1902. godine, kada je ukinuta Komanda aktivne vojske. Ubrzo se vratio u aktivnu službu, u kojoj je ostao do 1906. godine, kada je po treći put penzionisan.
Bio je poznat i po svom protivljenju tajnim vojnim organizacijama, poput „Crne ruke“ i Majskog prevrata. Jedan od osnivača Društva srpskog jedinstva 1912. godine, koje su činili uglavnom rezervni oficiri.
Sukob sa Cincar-Markovićem i Živojinom Mišićem
Srećković je bio u lošim odnosima sa Cincar-Markovićem, što je kralj iskoristio da oslabi vojni vrh. Nastaje spor i sa Živojinom Mišićem, nakon glasina da je Mišić preneo Cincar-Markoviću negativne komentare Srećkovića o kraljevskoj proklamaciji. Srećković je pokrenuo pravni postupak protiv Mišića, što je dodatno narušilo njihove odnose.
Mišić mu je rekao: „Gospodine đenerale, da je meni neko tako nešto govorio, rešio bih to revolverom, a ne tužbom.”
Zaveštao sve porodicama oficira
Nije imao dece. Zajedno sa suprugom Agnijom, svu imovinu poklonio je siromašnim porodicama svojih ratnih drugova. Zadužbina Mihaila Srećkovića đenerala i žene mu Agnije u Takovskoj ulici 12 i 14 podignuta je 1938. od sredstava njegove zaostavštine.
Google map/Facebook/Историја Серба – History of the Serbs
U njoj je živelo 14 oficirskih porodica. Ova zgrada pripadala je Zadužbini do 1954. godine, kada je ugašena i imovina nacionalizovana, a danas se u njoj nalaze prostorije Opštine Palilula.
Zašto je priča o Mihailu Srećkoviću važna danas?
General Srećković je primer kako jedna osoba može ostaviti dubok trag u društvu. Njegova velikodušnost i borba za oficire i vojsku nisu zaboravljeni. Ovakve priče nas podsećaju da i danas treba pomagati najugroženijima.
Umro je 13. septembra 1920. godine, u Beogradu.
Foto: gpt
